Krk. Co zobaczyć, mapa i ukryte perełki

Katedra Wniebowzięcia Marii to serce tysiącletniej opowieści Krku: trójnawowa romańska bazylika z XII wieku, wzniesiona na miejscu wczesnochrześcijańskiego kościoła i rzymskich term, których ślady wciąż czyta się w fundamentach. Zrośnięty z nią jest starszy kościół świętego Kwiryna, opiekuna miasta, więc dwa kościoły dzielą ścianę i dzwonnicę w zespole, jakiego Adriatyk nie ma nigdzie indziej; wieża z aniołem na szczycie stała się znakiem Krku. Wnętrze niesie warstwy wszystkich stuleci: antyczne kolumny z wczesnochrześcijańskimi kapitelami, gotycką kaplicę książąt Frankopanów, barokowe ołtarze i ambonę, z niejednym rzymskim nagrobkiem wbudowanym w mury. Katedra jest stolicą diecezji krckiej, jednej z najstarszych na chorwackim wybrzeżu, i żywą parafią: msze trzymają swój porządek, a zwiedzanie się dostosowuje. Wejdźcie drzwiami od rivy godzinę przed wieczorną mszą, gdy słońce złoci kamień przez okna; pół godziny wystarczy na całość, a dzwonnica z aniołem najlepiej fotografuje się z mola w porcie.

Vela plaža w Bašce to powód, dla którego wielu przyjechało na Krk po raz pierwszy: łuk prawie dwóch kilometrów drobnego otoczaka na południowym końcu wyspy, rozpięty między morzem koloru szkła a nagimi, księżycowymi zboczami kanału Velebitu. Plaża to fenomen natury: otoczak jest drobny i przyjemny, wejście do morza łagodne przez dziesiątki metrów, więc kąpiel równie dobrze służy dzieciom i pływakom; Błękitna Flaga powiewa regularnie. Udogodnienia idą za sławą: leżaki i parasole, prysznice, ratownicy, szkoły sportów wodnych, kawiarnie i restauracje wzdłuż promenady biegnącej całym łukiem. Sierpniowy tłum należy do największych na Adriatyku, ale plaża jest dość wielka, by połknąć tysiące; najwięcej spokoju jest na wschodnim końcu, ku zamknięciu łuku. Baška leży jakieś dwadzieścia minut jazdy od miasta Krk przez przełęcz i sama warta jest pół dnia: stara wieś o wąskich uliczkach, promenada, ścieżka głagolicy. Przyjedźcie rano, zaparkujcie na czas i pozwólcie plaży zatrzymać was do zachodu: Vela plaža to nie przystanek, lecz cel.

Krcka riva to miejsce, gdzie miasto oddycha: promenada wzdłuż portu pod murami, z łodziami na cumach, masztami żaglówek i szeregiem kawiarni, których tarasy patrzą prosto w zachód słońca. Riva zawsze była wejściem do miasta: tu cumowali rzymscy kupcy, weneckie galery i parowce austriackich linii, a dziś małe promy przybrzeżne, łodzie wycieczkowe na Plavnik i Cres oraz jachty w tranzycie. Dzień na rivie trzyma swój porządek: ranek należy do rybaków wytrząsających sieci i pierwszych kaw, południe do kąpiących się idących ku Dražicy, popołudnie do lodów, a wieczór do spaceru, instytucji, której słucha całe miasto. Z mola na końcu rivy otwiera się najlepszy kadr Krku: mury, dzwonnica z aniołem i zamek w jednej linii nad morzem. Wszystko, czego trzeba w mieście, jest trzy minuty od rivy; ale najlepsze, co riva daje, jest darmowe: usiąść na krawędzi, spuścić nogi nad kamień i patrzeć, jak światło zmienia barwę portu. Jeśli Placa jest salonem miasta, riva jest jego balkonem.