Brela. Co zobaczyć, mapa i ukryte perełki

Kamień Brela to samotna skała wyrastająca z morza kilkadziesiąt metrów od brzegu przed Punta Ratą, z sosnami zakorzenionymi w szczelinach jej szczytu, które razem tworzą najbardziej rozpoznawalny obraz riwiery makarskiej. Bez tego kamienia Brela byłaby tylko kolejną ładną plażą; z nim miejscowość stała się pocztówką pojawiającą się w każdym katalogu i na co drugiej fotografii Adriatyku. Do skały łatwo dopłynąć, jakieś trzydzieści ruchów od żwiru, a wokół niej morze jest głębsze i chłodniejsze, z rybami zbierającymi się w cieniu; maska podwaja tu przyjemność. Wspinaczka na skałę nie jest przewidziana, kamień jest śliski, a sosny chronione, więc pływacy zadowalają się kręgiem wokół. Najlepszy kadr jest z wody albo z cypla Punta Raty późnym popołudniem, gdy słońce pada z zachodu i oświetla sosny od dołu. Przy odrobinie cierpliwości dostaje się fotografię, jaką ma co drugi stojak z pocztówkami w Dalmacji, tylko własną.

Punta Rata to plaża, która wpisała Brelę na mapę świata: biały żwirowy cypel wsuwający się w morze jak język, z sosnowym lasem schodzącym do samego brzegu i wodą tak przejrzystą, że dno widać na kilku metrach głębokości. Gdy zagraniczne magazyny wybierały pod koniec lat dziewięćdziesiątych najpiękniejsze plaże Europy, Punta Rata regularnie była na samym szczycie i tę sławę trzyma do dziś. Żwir jest drobny i biały, wejście do morza stopniowe, a sosny robią robotę, która na południowych plażach warta jest złota: cień trzy kroki od ręcznika. Plaża urządzona jest bez przesady, z prysznicami, kabinami, leżakami i barami przy promenadzie, ale bez muzyki, która zagłuszyłaby morze. Latem przychodźcie przed dziesiątą albo po czwartej; w środku dnia cypel bywa pełny. Dochodzi się promenadą z Breli w dziesięć minut, a parking leży nad drogą. Jeśli Adriatyk ma plażę, którą trzeba zobaczyć przed wszystkimi innymi, ta jest w najściślejszym wyborze.

Promenada nadmorska to kręgosłup Breli: ścieżka biegnąca wzdłuż wybrzeża kilometrami, zawsze pod sosnami, zawsze przy morzu, łącząca wszystkie plaże miejscowości od Stomaricy i Podračy na północnym zachodzie po Punta Ratę i dalej ku Baškiej Vodzie. To jeden z najpiękniejszych nadbrzeżnych spacerów Adriatyku właśnie dzięki sosnowemu lasowi, który zszedł do samej krawędzi: niemal cała długość idzie w cieniu, z ławkami, prysznicami i wejściami do morza co sto metrów, więc spacer i kąpiel przeplatają się, jak przyjdzie do głowy. Rano to trasa biegowa i rowerowa miejscowych, za dnia rodzinna arteria ku plażom, a wieczorem corso, po którym cała riwiera spaceruje w zapachu sosny i kolacji z konob. Ścieżka jest równa i dostępna, przejezdna też z wózkiem, a odcinek do Baškiej Vody zajmuje około godziny lekkiego marszu. Weźcie ręcznik i maskę: najlepsze zatoczki to te bezimienne między wielkimi plażami, do których schodzi się trzema stopniami w cieniu sosny.