148 plaż w Chorwacji

Plaża Pasjača leży pod stumetrowymi klifami na skrajnym południu Konavli i jest jedną z najosobliwszych plaż Adriatyku, bo powstała przypadkiem: żwir, który spadł z klifu, gdy w latach pięćdziesiątych drążono tunel do nawadniania pola konavelskiego, stworzył wąski brzeg tam, gdzie go wcześniej nie było. Do plaży wiedzie stroma ścieżka z góry, przez tunel i w dół po stopniach wykutych w skale, a zejście trwa piętnaście minut; powrót jest pod górę i wymaga kondycji. Nagrodą jest zatoczka zamknięta z trzech stron pionowymi klifami, z morzem tak klarownym, że dno widać na kilka metrów, i z poczuciem, że jest się na końcu świata, a nie pół godziny od Dubrownika. Nie ma żadnych udogodnień, weźcie więc wodę i całą resztę. Plaża była kilka razy wybierana wśród najpiękniejszych w Europie; latem przychodźcie wcześnie, bo miejsca starcza dla jakichś trzydziestu osób.

Zatoka Zambratija to spokojna zatoka na północ od Katora, która kryje znalezisko o światowym znaczeniu: na jej płyciźnie odnaleziono w 2008 roku pozostałości drewnianej łodzi szytej liną, datowanej na epokę brązu, liczącej około trzech i pół tysiąca lat, a więc najstarszej znanej łodzi tego typu nad Morzem Śródziemnym. Znalezisko zostało pod wodą, chronione i nadzorowane, a badania trwają do dziś; z powierzchni go nie widać, ale tablice przy brzegu tłumaczą, co leży poniżej. Sama zatoka jest tym, czym zawsze była: płytkie morze, betonowe platformy, łodzie rybackie i mała marina, bez hoteli i bez muzyki. Kąpiel jest spokojna i ciepła, a dno w kilku miejscach piaszczyste. Przy zatoce działają dwie konoby z rybą z tych wód, a do Siparu nadbrzeżną ścieżką idzie się dziesięć minut. Na dzień łączący ciche kąpanie i poczucie, że jest się nad trzema tysiącami lat historii, Zambratija to najlepszy wybór okolic Umagu.

Plaża Munte to żwirowa zatoczka w drodze między Medulinem a Premanturą i najlepszy kompromis dla tych, którzy chcą morza Kamenjaka bez jazdy po szutrze: biały żwir, sosnowy las schodzący do samego brzegu i morze, które przez otwarcie ku południowi jest świeższe i klarowniejsze niż w zatoce Medulinu. Cień jest tu głównym atutem: sosny stoją tak blisko wody, że ręcznik można położyć w cieniu i zostać cały dzień, co na plażach południowej Istrii nie jest zwyczajne. Udogodnień jest mało, sezonowy bar, prysznice i kilka leżaków; całą resztę przynieście. Morze pogłębia się umiarkowanie, dno jest czyste, a po prawej stronie zatoczki są skały, z których się skacze. Do Munte dojedziecie autem w pięć minut z Medulinu, a parking nad plażą latem zapełnia się do dziesiątej. Na dzień łączący spokój, cień i czyste morze, a niewymagający całodniowej wycieczki, to najlepszy wybór w okolicy.

Nugal to najdzikszą plaża riwiery makarskiej i jedyna, do której nie da się dojechać autem: żwirowa zatoczka wcięta między pionowe klify na wschód od miasta, do której wiedzie tylko ścieżka przez sosnowy las Osejavy, jakieś dwadzieścia minut pieszo od ostatnich domów. Właśnie to dojście trzyma zatoczkę w połowie pustą i w sierpniu, a tym, którzy przyjdą, daje poczucie, którego urządzone plaże nie mają: biały żwir, turkusowe morze i klify z trzech stron, bez jednego budynku w kadrze. Nugal jest tradycyjnie plażą naturystów, choć dziś mieszaną, i to część jej reputacji. Nie ma żadnych udogodnień: bez pryszniców, barów i cienia poza brzegiem, weźcie więc wodę, jedzenie i parasol. Ścieżka jest znakowana i przejezdna, ale kamienista, obujcie więc coś twardego. Na dzień łączący spacer przez sosnowy las, kąpiel w najczystszym morzu okolicy i poczucie, że znaleźliście coś swojego, Nugal to najlepszy wybór riwiery.

Škaraba to ostatni przylądek miejskiej kąpieli i pierwszy przylądek dziczy: skalisty koniec lasu Zlatnego rtu, gdzie zadbane alejki przechodzą w ścieżki, a plaże w rząd kamiennych półek nad głęboką wodą. Przychodzi się tu po trzy rzeczy, których północna część parku nie daje: samotność nawet w letni dzień roboczy, skoki ze skał od dwóch do sześciu metrów do wyboru i dno, które stromo wali się w błękit, ulubiony punkt miejskich nurków z maską. Cień dają sosny pochylone nad samą krawędzią, a miejsca na ręcznik nigdy nie brak, bo kąpiący rozpraszają się po półkach, zamiast układać się obok siebie. Udogodnień nie ma żadnych, ani kiosku, ani prysznica, plecak musi więc nieść wszystko, przede wszystkim wodę. Do Škaraby dochodzi się spacerem przez park, jakieś dwadzieścia minut od wejścia, albo od morza, kajakiem wzdłuż brzegu, co jest też najpiękniejszym podejściem. Uważajcie z dziećmi, półki wiszą wysoko nad wodą i bez barierek. Nagrodą za mały trud jest morze jak sprzed turystyki: głębokie, chłodne przy wejściu i całkowicie wasze.

Cisterna to zatoczka w południowej części lasu Zlatnego rtu, nazwana od starej kamiennej cysterny na zapleczu, która niegdyś poiła park: mniejsza i cichsza siostra Lone, z mieszanką drobnego otoczaka i kamiennych płyt oraz morzem, które pogłębia się dość wolno dla rodzin i dość szybko dla pływaków. Sosny obejmują zatokę z obu stron, naturalny cień trwa do popołudnia; leżaków i muzyki brak, i właśnie dlatego wybierają ją ci, którym Mulini za głośne, a Škaraba za wymagająca. Dno jest głównie skaliste z piaszczystymi kieszeniami, woda dzięki położeniu w parku trzyma się wśród najczystszych w mieście, a maska przy brzegowych skałach zawsze coś pokaże. Do Cisterny dochodzi się parkową drogą pieszo lub rowerem, jakieś dwadzieścia minut od wejścia do Zlatnego rtu; po drodze źródełko i ławki. Udogodnień nie ma, przynieście więc wszystko swoje i wszystko zabierzcie. Cisterna to zatoka na cały dzień z książką: dość blisko miasta, by przyjść bez planu, dość daleko, by zapomnieć, która godzina.

Dubovica to zatoczka na południowym brzegu wyspy, jakieś osiem kilometrów na wschód od miasta Hvar, przy starej drodze ku Staremu Gradowi. Zatokę zamykają dwa przylądki, a w jej głębi leży żwirowa plaża z grubszymi otoczakami i bardzo przejrzystą wodą, która szybko robi się głęboka. Tuż przy plaży stoi kamienny dom z XIX wieku z tarasami z suchego kamienia, jeden z najczęściej fotografowanych budynków na wyspie. Z drogi na plażę schodzi stroma ścieżka, jakieś dziesięć minut, a parking przy szosie jest mały i latem zapełnia się przed południem. Nie ma pryszniców ani cienia poza kilkoma drzewami, warto więc zabrać wodę i parasol.

Plaża Pasjača leży pod stumetrowymi klifami na skrajnym południu Konavli i jest jedną z najosobliwszych plaż Adriatyku, bo powstała przypadkiem: żwir, który spadł z klifu, gdy w latach pięćdziesiątych drążono tunel do nawadniania pola konavelskiego, stworzył wąski brzeg tam, gdzie go wcześniej nie było. Do plaży wiedzie stroma ścieżka z góry, przez tunel i w dół po stopniach wykutych w skale, a zejście trwa piętnaście minut; powrót jest pod górę i wymaga kondycji. Nagrodą jest zatoczka zamknięta z trzech stron pionowymi klifami, z morzem tak klarownym, że dno widać na kilka metrów, i z poczuciem, że jest się na końcu świata, a nie pół godziny od Dubrownika. Nie ma żadnych udogodnień, weźcie więc wodę i całą resztę. Plaża była kilka razy wybierana wśród najpiękniejszych w Europie; latem przychodźcie wcześnie, bo miejsca starcza dla jakichś trzydziestu osób.

Zatoka Zambratija to spokojna zatoka na północ od Katora, która kryje znalezisko o światowym znaczeniu: na jej płyciźnie odnaleziono w 2008 roku pozostałości drewnianej łodzi szytej liną, datowanej na epokę brązu, liczącej około trzech i pół tysiąca lat, a więc najstarszej znanej łodzi tego typu nad Morzem Śródziemnym. Znalezisko zostało pod wodą, chronione i nadzorowane, a badania trwają do dziś; z powierzchni go nie widać, ale tablice przy brzegu tłumaczą, co leży poniżej. Sama zatoka jest tym, czym zawsze była: płytkie morze, betonowe platformy, łodzie rybackie i mała marina, bez hoteli i bez muzyki. Kąpiel jest spokojna i ciepła, a dno w kilku miejscach piaszczyste. Przy zatoce działają dwie konoby z rybą z tych wód, a do Siparu nadbrzeżną ścieżką idzie się dziesięć minut. Na dzień łączący ciche kąpanie i poczucie, że jest się nad trzema tysiącami lat historii, Zambratija to najlepszy wybór okolic Umagu.

Plaża Munte to żwirowa zatoczka w drodze między Medulinem a Premanturą i najlepszy kompromis dla tych, którzy chcą morza Kamenjaka bez jazdy po szutrze: biały żwir, sosnowy las schodzący do samego brzegu i morze, które przez otwarcie ku południowi jest świeższe i klarowniejsze niż w zatoce Medulinu. Cień jest tu głównym atutem: sosny stoją tak blisko wody, że ręcznik można położyć w cieniu i zostać cały dzień, co na plażach południowej Istrii nie jest zwyczajne. Udogodnień jest mało, sezonowy bar, prysznice i kilka leżaków; całą resztę przynieście. Morze pogłębia się umiarkowanie, dno jest czyste, a po prawej stronie zatoczki są skały, z których się skacze. Do Munte dojedziecie autem w pięć minut z Medulinu, a parking nad plażą latem zapełnia się do dziesiątej. Na dzień łączący spokój, cień i czyste morze, a niewymagający całodniowej wycieczki, to najlepszy wybór w okolicy.

Nugal to najdzikszą plaża riwiery makarskiej i jedyna, do której nie da się dojechać autem: żwirowa zatoczka wcięta między pionowe klify na wschód od miasta, do której wiedzie tylko ścieżka przez sosnowy las Osejavy, jakieś dwadzieścia minut pieszo od ostatnich domów. Właśnie to dojście trzyma zatoczkę w połowie pustą i w sierpniu, a tym, którzy przyjdą, daje poczucie, którego urządzone plaże nie mają: biały żwir, turkusowe morze i klify z trzech stron, bez jednego budynku w kadrze. Nugal jest tradycyjnie plażą naturystów, choć dziś mieszaną, i to część jej reputacji. Nie ma żadnych udogodnień: bez pryszniców, barów i cienia poza brzegiem, weźcie więc wodę, jedzenie i parasol. Ścieżka jest znakowana i przejezdna, ale kamienista, obujcie więc coś twardego. Na dzień łączący spacer przez sosnowy las, kąpiel w najczystszym morzu okolicy i poczucie, że znaleźliście coś swojego, Nugal to najlepszy wybór riwiery.

Zaraće to dwie sąsiadujące zatoczki po południowej stronie wyspy, Malo i Velo Zaraće, rozdzielone skalnym grzbietem przebitym niskim naturalnym przejściem, przez które można przepłynąć z jednej do drugiej. Plaże są żwirowe i wąskie, otoczone białą skałą i sosnami, a morze, wystawione na otwartą wodę, jest zimniejsze i czystsze niż w osłoniętych zatokach. Do zatoczek dociera się zjazdem z głównej drogi przez wieś o tej samej nazwie, potem stromą drogą, której ostatnie dwieście metrów przechodzi w schody. Gastronomii nie ma poza małą konobą w sezonie, bierze się więc własną wodę. Przy silnym wietrze z południa morze wrzuca fale i kąpiel jest wtedy nieprzyjemna.

Błękitna plaża to, co Vodice oferują zamiast piasku, i warto wiedzieć, co dokładnie się dostaje. Brzeg to pas żwiru przerywany betonowymi platformami, z prysznicami, kabinami, barami i leżakami do wynajęcia, a morze opada stopniowo, więc dzieci długo stoją. Za plażą ciągnie się pas sosen, jedyny prawdziwy cień w okolicy i powód, dla którego pierwsze poranne miejsca zajmowane są właśnie tam.

Plaża ma Błękitną Flagę, międzynarodowe oznaczenie jakości wody i wyposażenia, co widać po utrzymaniu. Widać to też po tłumie. W połowie lipca i w sierpniu, między 11 a 16, wolnego miejsca praktycznie nie ma, a parking przy drodze powyżej zapełnia się do dziewiątej rano. Kto przyjdzie przed dziesiątą albo po piątej, dostaje tę samą plażę bez kolejki pod prysznicem. Woda jest najcieplejsza w sierpniu i pozostaje przyjemna do połowy września, gdy plaża luzuje się i staje tym, czym była przed turystyką: zwyczajnym miejskim brzegiem.

Zatoczka Ključice to mała zatoka na północnym skraju Cavtatu, tam gdzie miejscowość przechodzi w wybrzeże ku Mlinom: żwirowy brzeg między niskimi skałami, z sosnami powyżej i morzem pogłębiającym się umiarkowanie. Zatoczka jest mniejsza od plaży miejskiej i przez to spokojniejsza, a ponieważ nie wiedzie do niej droga, lecz tylko ścieżka nadbrzeżna, przychodzą tu głównie ci, którzy mieszkają w pobliżu albo wiedzą, że istnieje. Udogodnień jest mało: prysznic, kilka leżaków i bar w sezonie, resztę przynieście. Morze jest czyste i osłonięte, a dno żwirowe bez ostrych kamieni, więc wejście jest przyjemne i dla dzieci, choć przez rozmiar zatoczka lepiej służy parom i małym grupom. Z cavtackiej rivy do Ključic idzie się piętnaście minut nadbrzeżną promenadą na północ. Pod wieczór, gdy plaża miejska pustoszeje, zostają tu tylko morze i sosnowy las.

Plaża Pinija leży przy północnym skraju cavtackiego portu, tuż obok promenady, i jest najłatwiej dostępnym kąpieliskiem w miejscowości: kilka kroków od rivy, z sosnami rosnącymi do samego brzegu morza i trzymającymi cień całe popołudnie. To plaża dla gości, którzy nie chcą planować dnia, tylko po prostu zejść do wody między kawą a obiadem. Brzeg łączy betonowe platformy i drobny żwir, wejście jest łagodne, a morze spokojne, bo port łamie fale; głębokość rośnie stopniowo, więc nadaje się i dla dzieci. Przez centralne położenie Pinija jest najruchliwszą plażą Cavtatu i w lipcu oraz sierpniu po południu zapełnia się do ostatniego leżaka. Prysznice, bar i wynajem leżaków działają w sezonie. Najlepsza jest wcześnie rano, przed dziewiątą, gdy morze jest jeszcze gładkie, a cień sosny pada na całą platformę.

Bonj to plaża na zachód od portu w Hvarze, pierwsza większa zatoka poza starym jądrem, dziesięć minut piechotą od placu wzdłuż morza. Rozpoznaje się ją po szeregu kamiennych arkad przy brzegu, zbudowanych w latach dwudziestych XX wieku, gdy Hvar dostał pierwsze hotele, a kąpieliska stawiano jako architekturę, z kabinami, zadaszonymi miejscami odpoczynku i urządzonym zejściem do wody. Arkady stoją do dziś i dają cień. Plaża jest żwirowa z betonowymi platformami, a morze spokojne, bo zatoka zwrócona jest na północny zachód. Część plaży należy do hotelu i ma płatne leżaki, część jest wolna. Po południu słońce zostaje tu długo.

Monte to plaża, którą zna się z pocztówek, zanim się Rovinj odwiedzi: kamienne płyty i betonowe tarasy tuż pod dzwonnicą świętej Eufemii, gdzie ze starówki schodzi się do morza po drabinkach i skokiem. To najbardziej miejska kąpiel Istrii, strój kąpielowy wkłada się trzy minuty od katedry, a między dwoma ruchami ramion patrzy się wprost na fasady wyrastające z wody. Dno jest od razu głębokie i skaliste, dlatego Monte przygarnęli pływacy, skoczkowie i wszyscy, którym leżak do szczęścia niepotrzebny; rodziny z małymi dziećmi będą szczęśliwsze na Lone albo Porton Biondi. Miejsca jest mało i latem zapełnia się do dziesiątej, ale rotacja jest ciągła, cierpliwym zawsze przypadnie płyta w cieniu sosen. Weźcie buty na skały, maskę, bo życie przy kamieniach jest żywe, i wodę, bo poza jednym barem nic tu nie ma. Zachód słońca to chwila, dla której się przychodzi: słońce tonie dokładnie na wprost, morze złocieje, a nad głową biją wieczorne dzwony. Lepszego połączenia kąpieli i scenografii Adriatyk raczej nie oferuje.

Baluota to południowa kontynuacja kąpieli pod starym miastem: pas skał i kamiennych płyt od Monte ku Zlatnemu rtowi, gdzie rovinjskie rodziny od pokoleń mają każda swoją płytę, znaną z imienia i dziedziczoną jak winnica. Nie przychodzi się tu dla udogodnień, bo ich nie ma, lecz dla rytuału: ręcznik na ten sam kamień, dwa skoki z tej samej skały, kawa w barze powyżej i rozmowa z wciąż tymi samymi sąsiadami. Morze jest głębokie, czyste i przejrzyste do dna, a życie przy skałach sprawia, że maska opłaca się bardziej niż gdziekolwiek w mieście. Turysta jest na Baluocie gościem w najlepszym sensie: mile widziany, póki szanuje niepisane zasady, nie zajmuj cudzego kamienia, jeśli znaczy go ręcznik, nie puszczaj muzyki i nie zostawiaj niczego po sobie. Wchodzi się po skałach, więc buty do wody i odrobina zwinności są w pakiecie. Przyjdźcie w dzień powszedni przed południem albo o zmierzchu: wtedy Baluota pokazuje, czemu miejscowi nie zamieniliby jej na żadną urządzoną plażę, spokój, głębię i widok na otwarte morze bez jednego parasola.

Istruga to płytka zatoczka na zachód od Brny, znana z leczniczego błota osadzającego się na jej dnie. Zatoczka jest niemal odcięta od otwartego morza niskim pasem piasku i żwiru, więc woda nagrzewa się w niej szybciej niż gdzie indziej, a mineralny muł, peloid, powstaje z rozkładu organizmów morskich w tym ciepłym, spokojnym środowisku. Miejscowi używają go od stuleci do okładania bolących stawów i dolegliwości skórnych, a latem widuje się tu kąpiących posmarowanych szarą warstwą, która schnie w słońcu, zanim spłuczą ją w morzu. Morze jest bardzo płytkie, wchodzi się długo, a dno jest miękkie, więc zatoczka odpowiada i małym dzieciom. Udogodnień nie ma, ani prysznica, ani baru, a najbliższy sklep jest w Brnie, półtora kilometra wzdłuż wybrzeża.

Brna to głęboka zatoka na południowym wybrzeżu wyspy, port wsi Smokvica, która leży pięć kilometrów wyżej na stoku. Zatoka jest wąska i wciągnięta w ląd, więc osłonięta zarówno od bory, jak i od większości jugo, i dlatego rodziny ze Smokvicy trzymały tu przez stulecia łodzie i wywoziły wino; dziś Brna jest małym letniskiem z kilkoma hotelami, mariną i rivą do spacerowania. Morze jest spokojne niemal całe lato, głębokość rośnie wolno, a brzeg urządzono betonowymi platformami i kilkoma żwirowymi zatoczkami. Obok Brny leży zatoczka Istruga z leczniczym błotem. Udogodnienia są skromne, ale wystarczające: sklep, kilka restauracji i wynajem łodzi. Dla gości szukających cichego miejsca z morzem u progu to lepszy wybór niż miasto Korčula.

Molunat to ostatnie miejsce na chorwackim wybrzeżu przed granicą czarnogórską i jedno z niewielu, które zostało takie, jakie były nadmorskie miejscowości przed turystyką: dwie zatoki, port rybacki z kilkunastoma łodziami, kilka konob i domy wspinające się po wzgórzu, bez hoteli i bez betonowych stref. Morze jest tu wyjątkowo klarowne, bo nie ma ani ruchu, ani przemysłu, a plaże są żwirowe i piaszczyste, z płytkim wejściem odpowiadającym dzieciom. Zatoka Velji Molunat zwrócona jest na południe i ma słońce cały dzień, Mali Molunat jest bardziej osłonięty i spokojniejszy. W miejscowości je się to, co złowiono tego ranka, w cenach niższych niż gdziekolwiek bliżej Dubrownika. Z Cavtatu do Molunatu jedzie się pół godziny, a wizyta łatwo łączy się z Prevlaką, która jest dziesięć minut dalej na południe. Na dzień bez jednego tłoku to najbardziej południowy adres Chorwacji.

Zavala to miejscowość na południowym brzegu Hvaru, zwrócona ku Korčuli i otwartemu morzu, a dociera się do niej przez tunel Pitve-Zavala, wąski jednokierunkowy przekop długi około półtora kilometra, który w latach sześćdziesiątych powstał ze sztolni wodociągowej. Tunel nie ma oświetlenia ani chodnika i przepuszcza tylko jeden pojazd, więc przed wjazdem czeka się na przejazd z przeciwka; właśnie przez niego południowy brzeg długo pozostawał słabo zaludniony. Plaża jest żwirowa i wąska, z bardzo przejrzystą wodą, która szybko się pogłębia, a okoliczne stoki są tarasowane winnicami plavaca malego. W miejscowości działa kilka konob. Słońce zostaje na plaży do późnego popołudnia.

Porat to zatoka po południowo-zachodniej stronie Biševa i jedyna prawdziwa piaszczysta plaża na wyspie. Dno jest piaszczyste i płytkie, w morze wchodzi się długo, a zatoka osłonięta jest z obu stron, więc woda jest spokojna i cieplejsza niż gdzie indziej w tej części otwartego morza. Przy plaży stoi kilka kamiennych domów i konoba czynna w sezonie; nad nimi są winnice i murki z suchego kamienia, bo uprawiano tu winorośl przez stulecia i żywiła ona Komižę. Porat odwiedza się rzadziej niż Błękitną Grotę, która jest po drugiej stronie wyspy, więc po południu panuje tu spokój nawet wtedy, gdy przy grocie stoją kolejki. Do zatoki dociera się linią z Komižy, a potem jakieś piętnaście minut pieszo przez wyspę, albo łodzią wycieczkową bezpośrednio.

Žitna to zatoka na południowym wybrzeżu wyspy pod wsią Čara, z dwiema plażami rozdzielonymi przylądkiem: większą, żwirową, przy której jest parking i sezonowy bar, i mniejszą, do której dochodzi się ścieżką wzdłuż skał. Morze jest tu otwarte na południe i dlatego klarowne, a głębokość rośnie umiarkowanie, więc pływanie jest przyjemne i dla tych, którzy nie lubią od razu głębokiej wody. Za plażą są winnice, w których uprawia się pošip, białą odmianę pochodzącą właśnie z Čary i sąsiedniej Smokvicy, dziś najbardziej znane wino Korčuli. Do Žitnej zjeżdża się z głównej drogi asfaltową drogą, jakieś cztery kilometry od Čary, a parking jest mały. Cienia jest niewiele, więc parasol nie jest złym pomysłem; najlepszą porą jest późne popołudnie, gdy skały ostygną.

Zatoka Zambratija to spokojna zatoka na północ od Katora, która kryje znalezisko o światowym znaczeniu: na jej płyciźnie odnaleziono w 2008 roku pozostałości drewnianej łodzi szytej liną, datowanej na epokę brązu, liczącej około trzech i pół tysiąca lat, a więc najstarszej znanej łodzi tego typu nad Morzem Śródziemnym. Znalezisko zostało pod wodą, chronione i nadzorowane, a badania trwają do dziś; z powierzchni go nie widać, ale tablice przy brzegu tłumaczą, co leży poniżej. Sama zatoka jest tym, czym zawsze była: płytkie morze, betonowe platformy, łodzie rybackie i mała marina, bez hoteli i bez muzyki. Kąpiel jest spokojna i ciepła, a dno w kilku miejscach piaszczyste. Przy zatoce działają dwie konoby z rybą z tych wód, a do Siparu nadbrzeżną ścieżką idzie się dziesięć minut. Na dzień łączący ciche kąpanie i poczucie, że jest się nad trzema tysiącami lat historii, Zambratija to najlepszy wybór okolic Umagu.

Plaża Munte to żwirowa zatoczka w drodze między Medulinem a Premanturą i najlepszy kompromis dla tych, którzy chcą morza Kamenjaka bez jazdy po szutrze: biały żwir, sosnowy las schodzący do samego brzegu i morze, które przez otwarcie ku południowi jest świeższe i klarowniejsze niż w zatoce Medulinu. Cień jest tu głównym atutem: sosny stoją tak blisko wody, że ręcznik można położyć w cieniu i zostać cały dzień, co na plażach południowej Istrii nie jest zwyczajne. Udogodnień jest mało, sezonowy bar, prysznice i kilka leżaków; całą resztę przynieście. Morze pogłębia się umiarkowanie, dno jest czyste, a po prawej stronie zatoczki są skały, z których się skacze. Do Munte dojedziecie autem w pięć minut z Medulinu, a parking nad plażą latem zapełnia się do dziesiątej. Na dzień łączący spokój, cień i czyste morze, a niewymagający całodniowej wycieczki, to najlepszy wybór w okolicy.

Škaraba to ostatni przylądek miejskiej kąpieli i pierwszy przylądek dziczy: skalisty koniec lasu Zlatnego rtu, gdzie zadbane alejki przechodzą w ścieżki, a plaże w rząd kamiennych półek nad głęboką wodą. Przychodzi się tu po trzy rzeczy, których północna część parku nie daje: samotność nawet w letni dzień roboczy, skoki ze skał od dwóch do sześciu metrów do wyboru i dno, które stromo wali się w błękit, ulubiony punkt miejskich nurków z maską. Cień dają sosny pochylone nad samą krawędzią, a miejsca na ręcznik nigdy nie brak, bo kąpiący rozpraszają się po półkach, zamiast układać się obok siebie. Udogodnień nie ma żadnych, ani kiosku, ani prysznica, plecak musi więc nieść wszystko, przede wszystkim wodę. Do Škaraby dochodzi się spacerem przez park, jakieś dwadzieścia minut od wejścia, albo od morza, kajakiem wzdłuż brzegu, co jest też najpiękniejszym podejściem. Uważajcie z dziećmi, półki wiszą wysoko nad wodą i bez barierek. Nagrodą za mały trud jest morze jak sprzed turystyki: głębokie, chłodne przy wejściu i całkowicie wasze.

Mošćenička Draga leży na końcu głębokiej zatoki piętnaście kilometrów na południe od Opatiji i ma to, czego temu wybrzeżu przeważnie brakuje: długą żwirową plażę ze stopniowym wejściem zamiast betonowych platform. Plaża Sipar ciągnie się wzdłuż całej zatoki, z drobnym białym żwirem i klarownym morzem, a wokół sosnowe lasy dające cień. Miejscowość powstała jako port wsi Mošćenice, która stoi na wzgórzu ze sto metrów wyżej i liczy kilka stuleci; wiodą do niej długie kamienne schody, którymi wchodzi się pół godziny, a na górze są wąskie uliczki, mur obronny i stary toš, ręczna prasa do oliwy. Draga ma kilka hoteli, restauracje i kemping. Z Opatiji przyjeżdża się autobusem w pół godziny albo samochodem drogą nadmorską.

Porat to zatoka po południowo-zachodniej stronie Biševa i jedyna prawdziwa piaszczysta plaża na wyspie. Dno jest piaszczyste i płytkie, w morze wchodzi się długo, a zatoka osłonięta jest z obu stron, więc woda jest spokojna i cieplejsza niż gdzie indziej w tej części otwartego morza. Przy plaży stoi kilka kamiennych domów i konoba czynna w sezonie; nad nimi są winnice i murki z suchego kamienia, bo uprawiano tu winorośl przez stulecia i żywiła ona Komižę. Porat odwiedza się rzadziej niż Błękitną Grotę, która jest po drugiej stronie wyspy, więc po południu panuje tu spokój nawet wtedy, gdy przy grocie stoją kolejki. Do zatoki dociera się linią z Komižy, a potem jakieś piętnaście minut pieszo przez wyspę, albo łodzią wycieczkową bezpośrednio.

Monte to plaża, którą zna się z pocztówek, zanim się Rovinj odwiedzi: kamienne płyty i betonowe tarasy tuż pod dzwonnicą świętej Eufemii, gdzie ze starówki schodzi się do morza po drabinkach i skokiem. To najbardziej miejska kąpiel Istrii, strój kąpielowy wkłada się trzy minuty od katedry, a między dwoma ruchami ramion patrzy się wprost na fasady wyrastające z wody. Dno jest od razu głębokie i skaliste, dlatego Monte przygarnęli pływacy, skoczkowie i wszyscy, którym leżak do szczęścia niepotrzebny; rodziny z małymi dziećmi będą szczęśliwsze na Lone albo Porton Biondi. Miejsca jest mało i latem zapełnia się do dziesiątej, ale rotacja jest ciągła, cierpliwym zawsze przypadnie płyta w cieniu sosen. Weźcie buty na skały, maskę, bo życie przy kamieniach jest żywe, i wodę, bo poza jednym barem nic tu nie ma. Zachód słońca to chwila, dla której się przychodzi: słońce tonie dokładnie na wprost, morze złocieje, a nad głową biją wieczorne dzwony. Lepszego połączenia kąpieli i scenografii Adriatyk raczej nie oferuje.