Nin: najmniejsza katedra, warzelnia soli i Plaża Królowej

Nin leży 14 km na północ od Zadaru, dwadzieścia minut jazdy samochodem lub lokalnym autobusem, na płaskim wybrzeżu naprzeciw Velebitu, po drugiej stronie wody. Stara część miasta leży na wysepce w płytkiej lagunie, a wchodzi się do niej, tak jak przed wiekami, przez dwa niskie kamienne mosty: południowy, prowadzący przez Dolną Bramę prosto w główną ulicę, i północny, przy Górnej Bramie, wiodący do spokojniejszej części. Warto zatrzymać się na środku każdego z nich: laguna zmienia barwę wraz z przypływem, z balustrady widać ryby, a jednym spojrzeniem można ogarnąć pół miasta. W IX wieku było to stolicą Chorwacji i siedzibą biskupów, a brązowy pomnik księcia Branimira przy wejściu, z mieczem w jednej dłoni i dokumentem w drugiej, przypomina rok 879, kiedy papież uznał jego państwo.

Najmniejsza katedra i kopiec koronacyjny

Kościół Świętego Krzyża to przedromańska kaplica z IX wieku stojąca w trawie starej części miasta, na planie krzyża, z kopułą, łagodnie wygiętymi ścianami i otworami rozmieszczonymi tak, by słońce wpadało do środka w ściśle określonym porządku podczas przesileń i równonocy, kamienny kalendarz; angielski architekt Thomas Jackson nazwał ją najmniejszą katedrą świata i nazwa ta się przyjęła. Na jej nadprożu widnieje imię żupana Godečaja, najstarsza wykuta w kamieniu wzmianka o chorwackim dostojniku. Dziesięć minut w środku, dłużej na zewnątrz o zmierzchu. Pięć minut od drogi między Ninem a Zatonem stoi kościół Świętego Mikołaja na kopcu Prahulje, najbardziej samotna kaplica Dalmacji: sześcian z XI lub XII wieku, z kopułą i ząbkowaną koroną dodaną w czasach tureckich, gdzie tradycyjnie koronowani chorwaccy królowie pokazywali się ludowi. Drzwi są zwykle zamknięte; przyjeżdża się tu dla całości, kaplicy, kopca i widoku na Velebit, najlepiej o złotej godzinie.

W starej części miasta warto zobaczyć jeszcze dwa miejsca. Muzeum Starożytności Nińskich opowiada trzy tysiąclecia historii na jednym piętrze, od liburnijskiej Aenony przez rzymskie municypium po książąt, a jego najcenniejszymi eksponatami są dwie oryginalne wczesnochorwackie łodzie z XI wieku, Condura Croatica, znalezione w 1966 roku u wejścia do portu w Ninie. Replika stoi w morzu przy dolnym moście miejskim. Zwiedzanie trwa godzinę, a właściwa kolejność to najpierw muzeum, potem kościół Świętego Krzyża. Kościół Świętego Anzelma, parafialny kościół na miejscu dawnej katedry, przechowuje niński skarbiec złota i srebra, relikwiarze od końca VIII wieku oraz gotycką figurę Matki Boskiej z Zečevo. Co roku 5 maja, lądem i morzem, oraz 5 sierpnia procesje udają się na wysepkę Zečevo.

Sól, muł i piasek

Tuż za starym miastem warzelnia soli zamienia morze w kryształy tak, jak robi się to od wieków: w płytkich basenach latem słońce i bura wyciągają sól, a solarze zbierają ją ręcznie, najpierw kwiat soli. Jest tu małe muzeum, ścieżka edukacyjna między basenami oraz sklep z solą, kwiatem soli i czekoladą z solą; godzina zwiedzania, latem najlepiej rano, bo nad białymi basenami nie ma cienia. Na północ od miasta, przy Plaży Królowej, znajduje się leczniczy muł: czarny peloid czerpany z wyznaczonych poletek, nakładany na skórę, suszony na słońcu przez dwadzieścia minut i zmywany w ciepłej płyciźnie, stosowany od wieków na dolegliwości reumatyczne i skórne, a rzymskie znaleziska potwierdzają, jak dawny to zwyczaj. Za darmo, zabawne i nie dla otwartych ran.

Sama Plaża Królowej, według tradycji nazwana na cześć żony Tomisława, pierwszego króla Chorwacji, która upodobała sobie tę plażę, to kilometry drobnego piasku w płytkiej lagunie, z Velebitem widocznym wprost po drugiej stronie wody: morze sięgające kolan przez setki metrów, o stopień czy dwa cieplejsze niż na otwartych plażach, naturalny basen dla dzieci, sezonowe leżaki, prysznice i kawiarnie, a cienia prawie brak, więc parasol to konieczne wyposażenie. Dwadzieścia minut pieszo z miasta lub dojazd samochodem do parkingów z tyłu plaży. Ždrijac, piaszczysta mierzeja zamykająca lagunę, ma plażę po obu stronach: wewnętrzną, gładką jak jezioro, dla dzieci, i zewnętrzną, zwróconą w stronę kanału Velebitu, gdzie stały wiatr czyni z niej miejsce spotkań kitesurferów i windsurferów północnej Dalmacji.