Skywalk Biokovo: jak naprawdę się tam dostać

Skywalk to dwie szklane podkowy wysunięte poza krawędź masywu Biokovo na 1228 metrach. Pod stopami: przez bardzo długi kawałek nic, potem Riwiera Makarska, potem kanał z Braczem i Hvarem. To najczęściej fotografowana rzecz na tym wybrzeżu i zarazem ta, przy której większość się przelicza, bo platforma jest wliczona w bilet do parku, a wszystko wokół jest reglamentowane. Część o drodze przeczytajcie przed częścią o widoku.

Droga jest właściwą atrakcją

Brama parku leży około sześciu kilometrów na wschód od Makarskiej, przy drodze nadmorskiej. Stamtąd trzynaście kilometrów wąskiej dwukierunkowej drogi górskiej do Skywalku, mniej więcej trzydzieści minut, jeśli nic nie jedzie z naprzeciwka. Są odcinki, gdzie dwa auta mijają się powoli i uważnie. To nie jest niebezpieczne, po prostu nie jest to droga, na której się rozmawia.

• Wjazd ograniczony do dwudziestu pojazdów na pełną godzinę. Rezerwujcie okienko, nie tylko dzień.
• Bilety wyłącznie online, w sklepie parku. Nie ma kasy, w której można stanąć.
• Sezon: kwiecień do października. Od listopada do marca park jest zamknięty dla zwiedzających.
• Ceny 2026: 15 euro od osoby dorosłej od czerwca do września, 10 euro w kwietniu, maju i październiku. Dzieci do siedmiu lat bezpłatnie.
• Na platformie: trzydzieści osób naraz, po dziesięć minut. Butów kolarskich na szkle nie wolno.

Kiedy rezerwować okienko

1. 07:00Pierwszy wjazd i jedyna pusta platforma

   W pełni lata brama otwiera się o szóstej, w kwietniu i wrześniu o siódmej. Pierwsze dwa okienka to te, w których szkło należy do was, a powietrze jest jeszcze na tyle czyste, by za Braczem dostrzec Hvar. To także jedyna pora, gdy droga jest naprawdę spokojna.

2. 11:00Godziny, których lepiej unikać

   Od późnego ranka do wczesnego popołudnia zjeżdżają się naraz wycieczki autokarowe i wszystkie auta z wypożyczalni. Limit dwudziestu na godzinę zapobiega korkowi, ale platforma pracuje na granicy pojemności, a mgiełka nad kanałem spłaszcza wyspy w szare zarysy.

3. 17:00Późne okienko, długie światło i termin

   Drugie dobre okno. Od piątej ściana robi się ciepła, a cienie grani wyciągają się nad morze. Uwaga na ostatni wjazd: dziewiętnasta w pełni lata, osiemnasta w kwietniu i wrześniu, siedemnasta w październiku. Zjazd zajmuje te same trzydzieści minut i lepiej zrobić go za dnia.

Co zabrać i czego nikt nie mówi

• Kurtkę. Tutaj na górze jest regularnie dziesięć stopni chłodniej niż na Rivie, do tego wiatr.
• Wodę i coś do jedzenia. Na górze nie ma sklepu, a droga powrotna nie jest krótka.
• Hamulce, którym ufacie. W dół używajcie niskiego biegu zamiast trzymać pedał przez trzynaście kilometrów.
• Nie trzeba być odpornym na wysokość, ale szklana podłoga naprawdę jest przezroczysta. Dzieci zwykle to uwielbiają, dorośli zwykle się wahają.

Dojazd do Makarskiej i brama parku

Makarska jest bazą wypadową, a brama parku leży kawałek drogi na wschód od niej. Najbliższe lotnisko to Split, około 90 km dalej. Wynajętym samochodem najszybsza trasa prowadzi autostradą A1 do zjazdu Zagvozd, a następnie tunelem Sveti Ilija w dół do Baška Voda, 10 km przed miastem. Latem autobusy ze Splitu kursują przez cały dzień drogą wybrzeżem i zatrzymują się kawałek drogi pod górę od Rivy. Z Dubrownika droga wybrzeżem przechodzi przez Neum, krótki odcinek Bośni i Hercegowiny, więc warto mieć przy sobie paszport, albo przejechać przez most Pelješac, żeby pozostać na terenie Chorwacji.

Bez samochodu

Na drogę parkową nie wjeżdża żaden autobus, a limit liczby pojazdów obowiązuje też taksówki. Biura wycieczek wzdłuż Rivy sprzedają wycieczki minibusem i jeepem na Skywalk i dalej na Sveti Jure z wliczonym terminem wjazdu, co jest najprostszym rozwiązaniem dla podróżujących autobusem. Taksówka też cię tam zawiezie, ale czas oczekiwania trzeba ustalić wcześniej. Piesi nadal kupują bilet do parku, ale nie potrzebują terminu wjazdu: oznakowany szlak z wioski Makar prowadzi na Vošac, skalny punkt widokowy na wysokości 1421 metrów tuż nad miastem, w około 3 godziny. Szlak jest stromy i pozbawiony cienia, dlatego warto wyruszyć wczesnym świtem.

Miesiąc po miesiącu

O tym, jak wygląda dzień na górze, decydują mgiełka nad kanałem i chmury nad ścianą. Mgiełka to letni problem, który narasta w ciągu poranka. Chmury to problem górski, który może osiąść na grani, podczas gdy na Rivie świeci pełne słońce. Zanim opuścisz miasto, spójrz w górę. Jeśli szczyt Biokovo jest zasłonięty, szklana platforma znajduje się wewnątrz tej chmury i zobaczysz tylko barierki i nic więcej. Wiosna i wczesna jesień dają najczystsze powietrze, środek lata daje najbardziej obłożone terminy.

Nocleg na wczesny start

Na pierwszy termin niemal nie ma znaczenia, gdzie na riwierze nocujesz: Brela, Baška Voda, Tučepi i Podgora leżą od Makarskiej najwyżej 15 minut drogi. W samym mieście wybór jest między starym centrum i Rivą, gdzie wszędzie dochodzi się pieszo, a z parkowaniem jest bardzo trudno, a zachodnim pasem wzdłuż głównej plaży w kierunku miejscowości Cvitačka i Ratac, gdzie apartamenty częściej mają parking, wejście do morza jest płytkie dla dzieci, a zaopatrzenie zapewnia supermarket Tommy w miejscowości Ratac. Przed rezerwacją zapytaj o parking. Wycieczka wymaga samochodu, a stare miasto ma bardzo mało miejsc parkingowych.

Posiłki a termin wjazdu

Przy wjeździe o 07:00 wyjeżdżasz z miasta, zanim większość kawiarni wystawi krzesła. Piekarnie otwierają się wcześniej, więc chleb albo burek kupuje się po drodze do samochodu, a wodę najlepiej kupić wieczorem wcześniej w Konzumie, kilka kroków od Placu Kačicia. Wracając na dół przed 09:00, trafiasz na plac w jego najlepszej porze: kawa pod dzwonnicą kościoła św. Marka, a ściana, na której przed chwilą stałeś, wypełnia niebo w tle. Po późniejszym terminie naturalnym zakończeniem dnia jest Grotta na półwyspie Sveti Petar, bar na skalnych półkach kilka metrów nad wodą, do którego wchodzi się przez szczelinę w skale. Najpierw zapełniają się dolne tarasy, więc warto iść tam od razu.

Błędy, przez które można stracić termin wjazdu

Sama droga sprawia mniej problemów niż planowanie zrobione wieczorem wcześniej na wybrzeżu. Limit liczby pojazdów jest sprawdzany przy szlabanie na podstawie rezerwacji, dlatego trzeba dotrzeć w opłaconej godzinie: w lipcu na kolejny wolny termin można czekać wiele godzin. Zbiornik warto napełnić w Makarskiej: na górze nie ma stacji paliw, a 13 km serpentyn pokonywanych na niskim biegu zużywa więcej paliwa, niż sugeruje sam dystans. Zapisz bilet w telefonie, zanim opuścisz miasto, żeby szlaban nie zależał od zasięgu sieci.

• Przyjazd poza zarezerwowaną godziną. Szlaban sprawdza godzinę na bilecie, a spóźniony samochód czeka na wolne okno, które może pojawić się dopiero wieczorem.
• Wjazd kamperem. Vany i przyczepy mają zakaz wjazdu na drogę parkową. Zostaw go na wybrzeżu i wjedź na górę samochodem albo w ramach wycieczki.
• Wjazd prosto w chmurę. Jeśli grań nie jest widoczna z Rivy, platforma znajduje się wewnątrz chmury. Jeśli to możliwe, zmień termin rezerwacji.
• Klapki na skale. Ścieżki wokół platformy to sypki wapień, a wiatr jest silny. Potrzebne są zamknięte buty z dobrą przyczepnością.

Miejsca po kolei

Konkatedra św. Marka

Kościół zamykający plac Kačicia zbudowano w połowie XVIII wieku z jasnego kamienia z Brača, a jego dzwonnica jest pierwszym elementem Makarskiej widocznym od strony morza. Miasto przez wieki było siedzibą diecezji, dlatego kościół parafialny tej wielkości nosi tytuł konkatedry, a jego wnętrze jest bogatsze, niż można się spodziewać: marmurowe ołtarze, ambona, organy, obraz św. Marka oraz kilka dzieł z kręgu weneckiego. Wstęp jest bezpłatny, a zwiedzanie trzeba dostosować do godzin mszy. Warto przyjść rano, gdy światło wpadające przez południowe okna sprawia, że kamień staje się niemal biały. Zaraz za kościołem zaczyna się podejście na Biokovo.

Veliki kaštel

Większość odwiedzających mija to miejsce, nie zwracając na nie uwagi, i o to właśnie chodzi. Osmanowie zajęli Makarską w XVI wieku i utrzymywali ją do 1646 roku, budując w tym czasie twierdzę strzegącą portu i dostępu od strony morza. Gdy władzę przejęli Wenecjanie, twierdza straciła swoje znaczenie i była stopniowo rozbierana, dlatego dziś zachowała się jedynie część murów i wieża, wtopione między domy starego miasta. Obok pozostałości stoi tablica informacyjna. Zwiedzanie zajmuje 15 minut, a jest to jedyny widoczny ślad półtora wieku, gdy miasto leżało na osmańskim pograniczu, epoki, którą barokowe place zatarły wszędzie indziej. Teren jest nierówny, warto więc założyć solidne buty.

Muzeum Miejskie w Makarskiej

Muzeum mieści się w barokowym pałacu nad nabrzeżem i opowiada historię miasta, które przez wieki żyło między górą a morzem. Ekspozycja obejmuje prehistoryczne znaleziska z Biokova i rzymskie fragmenty, okres osmański, gdy Makarska była twierdzą graniczną, a także rządy weneckie i wiek XIX. Najciekawsza część dotyczy żeglugi i rybołówstwa: modele statków, przyrządy nawigacyjne, sprzęt rybacki oraz zdjęcia nabrzeża sprzed czasów turystyki. Osobna sekcja poświęcona jest trzęsieniu ziemi z 1962 roku i odbudowie, która ukształtowała miasto, jakie widzimy dziś. Zwiedzanie zajmuje około 40 minut, bilet jest niedrogi, a sale są klimatyzowane, co czyni to muzeum sensownym przystankiem w południe w lipcu.

Port w Makarskiej

Zatoka ma kształt półkola zamkniętego przez półwyspy Sveti Petar i Osejava, osłoniętego od wszystkich wiatrów oprócz południowego, i to właśnie ten kształt sprawił, że w ogóle powstało tu miasto. Dziś przy molo cumują łodzie rybackie, łodzie wycieczkowe i jachty, a terminal promowy utrzymuje połączenie z Sumartinem na wyspie Brač, oddalonej o 1 godzinę drogi morskiej. Wszystko, co dzieje się na wodzie, zaczyna się właśnie tutaj: wycieczki na Brač, Hvar i do zatoczek Riwiery, całodniowe rejsy z obiadem, wynajem łodzi oraz kursy nurkowe. Bilety sprzedawane są w kioskach przy molo, a odpłynięcia odbywają się rano. Warto przyjść o 07:00, aby zobaczyć port w pełnym ruchu: rybacy rozładowują połów, kawiarnie się otwierają, a pierwsze łodzie się zapełniają.

Falochron Lukobran

Od portu warto przejść kamiennym molo, które zamyka zatokę od zachodniej strony. Wchodzi ono około 100 m w morze, z małą latarnią na końcu i ławkami po drodze, a łodzie wycieczkowe cumują tu przed porannymi odpłynięciami. Warto tu przyjść ze względu na kadr: z końca mola całe półkole nabrzeża mieści się w jednym ujęciu, z Biokovem w tle, a po drugiej stronie otwarte morze w kierunku wyspy Brač. O zmierzchu korzystają z niego wędkarze. Najlepszy moment to chwila tuż przed zachodem słońca, gdy góra jaśnieje nad miastem, a prom wpływa w ostatnim świetle dnia, a woda po wewnętrznej stronie mola leży płaska jak lustro.

Pomnik św. Piotra

Warto przejść okrężną ścieżką wokół półwyspu Sveti Petar, 10 minut od nabrzeża przez sosnowy las, aż na cypel, gdzie do trzęsienia ziemi w 1962 roku stał kościół św. Piotra. W jego miejscu miasto postawiło brązową figurę świętego trzymającego klucz, zwróconą ku morzu, jako pamiątkę po kościele i znak dla statków wpływających do portu. Obok stoi mała biała latarnia morska wyznaczająca wejście do portu. Cypel urządzono jako punkt widokowy z ławkami i tablicą wyjaśniającą historię miejsca. Na zachód słońca gromadzi się tu publiczność, ponieważ słońce zanurza się w morzu dokładnie między półwyspem a wyspą Brač. Warto zająć miejsce na skale poniżej pomnika 30 minut wcześniej i zostać na błękitną godzinę.

Klasztor Franciszkanów i Muzeum Malakologiczne

Na wschodnim krańcu zatoki XVI-wieczny klasztor franciszkanów kryje kolekcję, która przyciąga nawet osoby zupełnie niezainteresowane klasztorami: kilka tysięcy muszli i ślimaków ze wszystkich mórz świata, zbieranych po 1950 roku przez brata Jure Radicia, zakonnika i przyrodnika. Marynarze przywozili okazy z dalekich rejsów, dzięki czemu powstała jedna z najważniejszych kolekcji tego typu w Europie. Oprócz niej klasztor prowadzi bibliotekę, zielnik oraz kolekcję geologiczną Biokova, a kościół Wniebowzięcia NMP mieści dużą, nowoczesną mozaikę. Bilet jest niedrogi, zwiedzanie zajmuje 1 godzinę, a klasztorny krużganek jest chłodny i cichy w samym środku najbardziej ruchliwej części miasta. Warto go zachować na deszczowe lub upalne popołudnie.

Punkt widokowy Osejava

Tam, gdzie kończy się nabrzeże i zaczyna półwysep Osejava, taras obok hotelu Osejava oferuje widok, który fotografowie wykorzystują do zdjęć miasta: pełne półkole portu, palmy wzdłuż brzegu, dzwonnicę konkatedry oraz górującą nad wszystkim ścianę Biokova, z morzem na pierwszym planie i niczym niezasłoniętym widokiem. Taras jest ogólnodostępny i nie ma nic wspólnego z hotelem, znajduje się 5 minut pieszo od nabrzeża, z wolnymi ławkami przy barierce. Warto przyjść wczesnym wieczorem, gdy słońce zachodzi za wyspą Brač, a ukośne światło zabarwia skały góry na pomarańczowo. Ta chwila trwa krótko. Od barierki ścieżka biegnie dalej w las Osejava i w kierunku plaży Nugal.

Park leśny Osejava

Sosnowa czapa na półwyspie na wschód od portu to kilkadziesiąt hektarów sosny alepskiej, zasadzonej pod koniec XIX wieku i chronionej dziś jako park leśny. Wewnątrz temperatura spada o kilka stopni, co ma znaczenie w sierpniu. Sieć ścieżek wspina się po zboczu, schodzi do skał i prowadzi dalej w kierunku plaży Nugal, z ławkami, punktami widokowymi i zejściami do miejsc do kąpieli, gdzie z płaskich płyt skalnych wchodzi się prosto do głębokiej wody, bez piasku i bez tłumów. W skałę wbudowane są umocnienia wojskowe z okresu austro-węgierskiego, dziś dostępne i wykorzystywane jako zacienione miejsca odpoczynku. Okrążenie zajmuje około 40 minut. Rano to trasa biegowa mieszkańców, po południu miejsce, w którym można przetrwać upał bez klimatyzacji.

Plaża Nugal

Nugal to jedyna plaża na Riwierze, do której nie da się dojechać, dzięki czemu w sierpniu jest tu w miarę pusto. Jedyną drogą jest oznakowana ścieżka przez sosnowy las Osejava, około 20 minut pieszo od ostatnich domów, na tyle kamienista, że potrzebne są solidne buty. Na końcu otwiera się kamienista zatoczka otoczona z 3 stron pionowymi klifami, z białymi kamieniami, czystą wodą i bez żadnej zabudowy w kadrze. Tradycyjnie była to plaża naturystów, dziś jest to plaża mieszana. Nie ma tu żadnych udogodnień: brak pryszniców, brak baru, a cień znajduje się tylko przy samej krawędzi, dlatego warto zabrać wodę, jedzenie i parasol. Warto zaplanować na to pół dnia: spacer przez sosnowy las, kąpiel w najczystszym morzu w okolicy i powrót przed popołudniowym upałem.

Astro Park

Na wzniesieniu nad miastem, obok obserwatorium, Astro Park stanowi dzienną część programu: park zwiedza się za dnia, żeby się czegoś dowiedzieć, a do obserwatorium wraca się wieczorem, żeby popatrzeć w niebo. Wzdłuż ścieżki stoją modele planet ustawione w skali, dzięki czemu spacer od Słońca do Neptuna pozwala uświadomić sobie odległości, które trudno sobie wyobrazić. Jest tu zegar słoneczny, przyrządy obserwacyjne oraz tablice wyjaśniające skalę wszechświata w sposób zrozumiały dla dzieci, a do tego ławki, cień i widok na morze oraz Biokovo. Wstęp jest bezpłatny albo symboliczny w ramach wizyty w obserwatorium, a teren jest otwarty za dnia. Wieczorne obserwacje w obserwatorium zależą od pogody i pory roku, dlatego warto umówić je z wyprzedzeniem.

Sanktuarium Vepric

Sanktuarium leży 3 km od Makarskiej, u podnóża Biokovo: naturalna jaskinia, którą biskup Juraj Carić urządził w 1908 roku na wzór Lourdes, z figurą Matki Boskiej w niszy, ołtarzem pod gołym niebem i ławkami wśród sosen. Miejsce celowo pozostawiono w stanie naturalnym: bez bazyliki, bez betonowego placu, jedynie ścieżki, strumień, małe jeziorko i skała, dlatego przychodzą tu też ludzie bez powodów religijnych, szukający cienia. Msze odprawiane są pod gołym niebem, a największe zgromadzenia przypadają na Wniebowzięcie w sierpniu i Narodzenie Najświętszej Maryi Panny we wrześniu, gdy przybywają tysiące wiernych. Wstęp jest bezpłatny, a teren otwarty przez cały dzień. Dojazd zajmuje 5 minut samochodem lub około 30 minut pieszo. Warto wybrać się wcześnie rano.

Ogród Botaniczny Kotišina

Nad wsią Kotišina fragment samej góry został ogrodzony i nazwany ogrodem. Brat Jure Radić, ten sam franciszkanin, który stworzył kolekcję muszli, założył go w 1984 roku, kierując się inną ideą niż typowy ogród botaniczny: ogrodził kilkadziesiąt hektarów skalnego zbocza, na którym rośliny rosną naturalnie, kilkaset gatunków, w tym endemity niewystępujące nigdzie indziej. Wzdłuż skały biegną ścieżki i schody z tabliczkami opisującymi gatunki, a wewnątrz ogrodzenia stoi Kotišina Kaštel, XVII-wieczne schronienie wzniesione przy skale w czasach wojen wenecko-osmańskich, gdzie mieszkańcy wsi chronili się wraz z dobytkiem, gdy zbliżał się atak. Podejście jest strome i zajmuje około 30 minut, bez cienia. Warto wyruszyć wcześnie rano, zabrać wodę i włożyć solidne obuwie.

Dokąd dalej

1. 08:00W dół do miasta, na które właśnie patrzyliście

   Wczesne okienko zostawia cały dzień wolny na dole: plac, muzeum muszli, falochron i ukryta zatoka Nugal, którą stąd z góry widać jako jasne wcięcie w klifach.

2. 6 kmSama brama parku

   Tam, gdzie droga opuszcza wybrzeże i zaczyna się wspinać. Warto wiedzieć przed wyjazdem, bo zjazd łatwo przeoczyć, a na drodze krajowej nie ma gdzie się zatrzymać i zastanowić.

3. 35 minOmiš, drugi sposób na bycie nad morzem

   Jeśli Skywalk dał wam smak wysokości, wspinaczka do twierdzy nad Omišem to ten sam pomysł na własnych nogach, pół godziny na północ wzdłuż wybrzeża.