Jeden dzień w Makarskiej, przystanek po przystanku

Zacznijcie tam, gdzie miasto spotyka samo siebie. Zamówcie przy stoliku na placu i spójrzcie w górę: z jednej strony konkatedra, pośrodku pomnik poety i zakonnika Andriji Kačicia Miošicia, a za nimi szara ściana Biokova wypełnia niebo. O tej porze plac należy do mieszkańców, a światło jest jeszcze miękkie na kamieniu.

Dwa stopnie z placu. Konkatedrę zbudowano w połowie XVIII wieku z jasnego kamienia z wyspy Brač, którą będziecie widzieć cały dzień po drugiej stronie kanału. Jedna smukła dzwonnica, barokowe ołtarze, marmurowa ambona. Poza mszą drzwi zwykle stoją otworem i nic nie kosztuje.

Sześć minut wzdłuż wody na południe. Franciszkanie strzegą tego brzegu od XV wieku, a w ich krużganku mieści się Muzeum malakologiczne: tysiące muszli i ślimaków morskich ze wszystkich oceanów, zbieranych przez dziesięciolecia. To ten osobliwy, bardzo konkretny rodzaj kolekcji, jaki nadmorskie miasto tworzy, gdy ma czas. Potem wyjdźcie na taras, Adriatyk zaczyna się zaraz za ogrodem.

Przejdźcie kamiennym falochronem na sam koniec. Stąd widać cały front miasta naraz, dzwonnicę na tle ściany, a prom do Sumartina na Braču przepływa na tyle blisko, że można mu pomachać. Zajmuje piętnaście minut i jest to najlepszy darmowy widok w Makarskiej, zanim zdobyliście choć metr wysokości.

Dziesięć minut na zachód od portu, dalej przejmują ścieżki. Idźcie pętlą do kościółka i latarni na cyplu; skały od strony morza opadają prosto do przejrzystej wody. Weźcie buty, w których da się chodzić i z których wchodzi się do wody, piasku tu nie ma i nie jest potrzebny.

Z powrotem wzdłuż palm. Riva to salon miasta pod gołym niebem, a o tej porze także jego najbardziej zacieniona ulica. Jedzcie powoli. Dwie godziny po obiedzie są najgorsze w górach i najlepsze w muzeum, dlatego następny przystanek jest w środku.

Garść sal o życiu między ścianą a portem: rybołówstwo, żeglarstwo, codzienność dawnych pokoleń. Czterdzieści minut wystarczy, a potem inaczej czyta się ulice na zewnątrz, co jest całym sensem małego muzeum.

Na wschód od starego miasta promenada przechodzi w ścieżkę nad klifem pod sosnami. Żywica i sól, w dole morze o skałę, nad głową Biokovo. Idźcie wystarczająco daleko, a hałas miasta po prostu ustaje. Stąd zaczyna się też szlak do następnego przystanku, więc tutaj decyduje się, czy nogi jeszcze chcą.

Leśna ścieżka z Osejavy biegnie około pół godziny na południe do zatoki białych otoczaków pod wysokimi klifami. Żadna droga tam nie dociera, właśnie dlatego warto tam iść i właśnie dlatego wodę niesie się samemu. Późnym popołudniem klif rzuca cień na otoczaki, a woda wciąż trzyma ciepło dnia.

Makarska wieczorem spaceruje, całe miasto naraz, w górę i w dół Rivy pod oświetloną ścianą. Zajmijcie stolik nad wodą, zamówcie późno i pozwólcie, by noc ułożyła się wokół was. Oświetlone Biokovo nad portem pełnym masztów to obraz, który ludzie zabierają do domu.

Ścianę, na którą patrzyliście cały dzień, da się przejechać. Trzynaście kilometrów serpentyn od bramy parku prowadzi do Skywalku na 1228 metrach, z Makarską wprost pod szkłem. Wjazd jest limitowany na godzinę, więc wymaga planu; osobny przewodnik ma godziny, ceny i zasady drogi.

Pół godziny na północ drogą nadmorską Cetina wypływa z kanionu prosto do morza, a nad starym miastem stoją pirackie twierdze na klifach. To naturalna przeciwwaga dla dnia na plaży i mieści się w jedno popołudnie.

Godzinę wzdłuż wybrzeża stoi pałac Dioklecjana, tyle że nigdy nie stał się ruiną: ludzie się wprowadzili i zostali, więc piwnice, perystyl i sznury na pranie to ten sam budynek. Łatwe jako wycieczka jednodniowa, a powrót o zmierzchu wart jest sam w sobie.